Resah
Aku wis klalen kapan pungkasan nangis,
saiki mung resah sing mbatiri.
Tanpa banyu mata,
rasa iki nyiksa.
Urip, apa wae kahanane,
kudu tetep mlaku.
Nanging, aku abot rasane,
aku nambah umur,
aku resah.
Aneh nemen,
nanging kue sing aku rasakna.
Tegal, 14 April 2024
***
Resah
Aku sudah lupa kapan terakhir kali menangis,
kini hanya resah yang menemani.
Tanpa air mata,
rasa ini menyiksa.
Hidup, apa pun keadaannya,
harus tetap berjalan.
Namun, semakin berat rasanya,
semakin bertambah umur,
semakin resah.
Aneh memang,
tapi itulah yang kurasakan.
Tegal, 14 April 2024


