Puisi: Terpaku ing Ufuk Wétan

spot_imgspot_imgspot_img

Terpaku ing Ufuk Wétan

Aku terpaku ing kene, ndeleng menyang ufuk wétan.
Kuleh ndelok Gunung Slamet kebungkus tebel.
Hatiku mbuncah kebak gemeter,
amarga rasa sing ora bisa diukur.

Ragaku saya tuwa digerogoti wektu.
Entah sepira akeh noda nempel ing saben getihku.
Entah aku gunakake kanggo apa saben tetes keringatku.

Maneka piweling nggempa wiwit ing dekapan bunda,
nganti mengko nalika raga nyium tanah.
Nanging aku kerep kebuai karo donya wae,
ora amarga ora ngerti.

Aku isih terkungkung ing ketakutan esuk mengko,
padahal aku iki hamba saka Al-Ghaniyy.

Ing sepi, aku nemokake bayang-bayang,
nggenggam jiwa sing ringkih, merangkai pangarep-arep.
Golek cahaya ing mburi peteng,
ngurai bingung sing nyelimuti.

Saben langkah krasa abot,
nanging aku ngerti ana dalan sing terhampar.
Senajan wektu terus nggerogoti raga,
ing ati ana kekuatan sing ora terukur.

Ing ngarepe Gunung Slamet sing megah.
Aku sinau kanggo percaya,
yèn urip iki luwih saka sekadar donya,
ana makna, ana cinta saka Sang Pencipta.

Saiki, aku ninggalake kabeh ketakutan,
ngampiri katentreman ing pelukan Ilahi.
Amarga aku iki hamba saka Al-Ghaniyy,
sing ora bakal tau ditinggal dhewe.

Bumijawa, 18 April 2023

***

Terpaku di Ufuk Timur

Aku terpaku di sini, memandang ke ufuk timur.
Kulihat Gunung Slamet berselimut tebal.
Hatiku membuncah penuh gemetar,
karena sebuah rasa yang tidak bisa terukur.

Ragaku semakin menua digerogoti waktu.
Entah berapa banyak noda menempel dalam setiap darahku.
Entah aku gunakan untuk apa setiap tetes keringatku.

Berbagai piweling menggema sejak dalam dekapan bunda,
hingga nanti ketika raga mencium tanah.
Tetapi aku sering terbuai dengan dunia semata,
bukan karena ketidaktahuan.

Aku masih terkungkung dalam ketakutan esok nanti,
padahal aku adalah hamba dari Al-Ghaniyy.

Dalam sunyi, kutemukan bayang-bayang,
menggenggam jiwa yang rapuh, merangkai harapan.
Mencari cahaya di balik gelap,
mengurai kebingungan yang menyelubungi.

Setiap langkah terasa berat,
namun aku tahu ada jalan yang terhampar.
Meski waktu terus menggerogoti raga,
dalam hati ada kekuatan yang tak terkira.

Di hadapan Gunung Slamet yang megah.
Aku belajar untuk percaya,
bahwa hidup ini lebih dari sekadar dunia,
ada makna, ada cinta dari Sang Pencipta.

Kini, kutinggalkan segala ketakutan,
menghampiri ketenangan dalam pelukan Ilahi.
Karena aku adalah hamba dari Al-Ghaniyy,
yang takkan pernah dibiarkan sendiri.

Bumijawa, 18 April 2023

spot_imgspot_imgspot_img
Malik Ibnu Zaman
Malik Ibnu Zaman
Malik Ibnu Zaman, kelahiran Tegal Jawa Tengah. Malik, menulis sejumlah cerpen, puisi, resensi, dan esai yang tersebar di beberapa media online.
- Iklan -spot_img

TINGGALKAN KOMENTAR

Silakan masukkan komentar anda!
Silakan masukkan nama Anda di sini